Родина – Міхаіл Лермантаў

Люблю айчыну я, ды дзіўнаю любоўю!
Ня пераможа яе розум мой.
ні слава, набытая крывёю,
Ні поўны гордага даверу супакой,
Ні цёмнай даўніны запаветныя адданні
Ня варушаць ўва мне ўцешнага мроі.

Але я люблю - за што, не ведаю сам -
Яе стэпаў халоднае маўчанне,
Яе лясоў бязмежны захваляваліся,
Разлівы рэк яе, падобныя морах;
Прасёлкавых шляхам люблю скакаць у возе
І, позіркам павольным працінаючы ночы цень,
Сустракаць па баках, уздыхаючы пра начлег,
Дрыготкія агні сумных вёсак.
Люблю дымок спаленной жнивы,
Начны канвой у стэпе
І на ўзгорку сярод жоўтай нівы
Пара бялеючых бяроз.
З радасцю многім незнаёмай
Я бачу поўнае гумно,
хату, пакрытую саломай,
З разьбянымі аканіцамі акно;
І ў свята, вечарам росных,
Глядзець да поўначы гатовы
На скокі з тупатам, сапам і свістам
Пад гоман п'яных мужычкоў.

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
каранёў Чукоўскі