Մարգարե – Միխայիլ Լերմոնտով

Հավիտենական դատավորից ի վեր
Նա ինձ տվեց մարգարեի ամենագիտությունը,
Ես կարդում եմ մարդկանց աչքերում
Չարակամության և ստորության էջեր.

Ես սկսեցի սեր հռչակել
Եվ ճշմարտությունները մաքուր ուսմունքներ են:
Իմ մեջ իմ բոլոր հարեւանները
Նրանք խելագարորեն քարեր էին նետում.

Ես մոխիր ցանեցի գլխին,
Ես քաղաքներից փախա մուրացկան,
Եվ հիմա ես ապրում եմ անապատում,
Թռչունների պես, Աստծո կերակուրի նվերը;

Հավերժական պահեստի ուխտը,
Էակը երկրային է ինձ ենթարկվող;
Եվ աստղերը լսում են ինձ,
Beառագայթները ուրախ խաղում են.

Երբ աղմկոտ քաղաքի միջով
Ես շտապում եմ իմ ճանապարհը,
Որ երեցները երեխաներին ասում են
Հպարտ ժպիտով:

«Նայեք: ահա ձեզ օրինակ!
Նա հպարտ էր, մեզ հետ չհաշտվեց.
հիմար, ուզում էին հավաստիացնել մեզ,
Որ Աստված խոսում է իր բերանով!

տեսնել Դե, երեխաներ, նրան:
Ինչքան խոժոռ ու նիհար է ու գունատ!
տեսնել, որքան մերկ ու աղքատ է նա,
Ինչպես բոլորը արհամարհում են նրան!»

Գնահատել:
( Ոչ Վարկանիշներ Սակայն )
Կիսվեք ձեր ընկերների հետ:
Կուրեն Չուկովսկի