Რამდენად ხშირად, ჭრელი ხალხი გარშემორტყმული იყო – მიხეილ ლერმონტოვი

1-е января

Რამდენად ხშირად, ჭრელი ხალხი გარშემორტყმული იყო,
როცა ჩემს წინ, თითქოს სიზმრის საშუალებით,
მუსიკისა და ცეკვის ხმაურით,
დამტკიცებული გამოსვლების ველური ჩურჩულით,
სულმოკლული ადამიანების სურათები ციმციმებს,
წესიერებით შეკრული ნიღბები,

როცა ჩემს ცივ ხელებს შეეხებიან
ქალაქის ლამაზმანების შემთხვევითი თავხედობით
გრძელი მოუნანიებელი ხელები, -
გარეგნულად ჩაეფლო მათ ბზინვარებასა და ამაოებაში,
ჩემს ძველ სიზმარს ვხუტებ,
წმიდა ბგერების დაკარგული წლები.

და თუ როგორმე ერთი წუთით გამომივა
Დავიწყება, - ახლო ანტიკური პერიოდის მეხსიერება
თავისუფლად ვფრინავ, თავისუფალი ჩიტი;
და მე თავს ბავშვობაში ვხედავ; და გარშემო
მშობლიური ყველა ადგილი: მაღალი მამული სახლი
და ბაღი დანგრეული სათბურით;

საძილე ტბორი დაფარულია მწვანე ბალახით,
გუბურის მიღმა სოფელი ეწევა - და ისინი წამოდგებიან
მოშორებით ნისლები მინდვრებზე.
ბნელ ხეივანში შევდივარ; ბუჩქების მეშვეობით
საღამოს სხივი გამოიყურება, და ყვითელი ფურცლები
ისინი გაუბედავი ნაბიჯებით აკეთებენ ხმაურს.

და უცნაური ლტოლვა მიწევს მკერდზე:
მე მასზე ვფიქრობ, მე ვტირი და მიყვარს,
მე მიყვარს ჩემი შექმნის ოცნებები
თვალებით, ლაჟვარდოვანი ცეცხლით სავსე,
ვარდისფერი ღიმილით, როგორც ახალგაზრდა დღე
კორომის მიღმა, პირველი გაცისკროვნება.

საოცარი ყოვლისშემძლე უფლის სამეფო -
დიდხანს ვიჯექი მარტო,
და მათი მეხსიერება ჯერ კიდევ ცოცხალია
მტკივნეული ეჭვებისა და ვნებების ქარიშხლის ქვეშ,
სუფთა კუნძულივით უვნებლად შუა ზღვებში
ყვავილობს მათ სველ უდაბნოში.

როდის იქნება, მისი გრძნობს, მე ვაღიარებ მოტყუებას,
ხალხის ბრბოს ხმაური კი ჩემს ოცნებას შეაშინებს,
დღესასწაულისთვის უსახელო სტუმარია,
Oh, როგორ მინდა შეარცხვინოს მათი ღონე
და თამამად ჩააგდეს თვალებში რკინის ლექსი,
სიმწრით და სიბრაზით გაჟღენთილი!..

შეფასება:
( არ რეიტინგები თუმცა )
გაუზიარე მეგობრებს:
korney Chukovsky