загадкі

1

Быў белы дом,
цудоўны дом,
І нешта застукала ў ім.
І ён разбіўся, і адтуль
Жывое выбегла цуд -
такое цёплае, такое пухнатае і залатое.
(Яйка і кураня.)

2

паравоз
без колаў!
Вось так цуда-паравоз!
Ці не з розуму Ці ён сышоў -
Прама па моры пайшоў!
(Параход.)

3

чырвоныя дзверы
У маёй пячоры,
белыя звяры
Сидят
У дверей.
І мяса і хлеб - усю здабычу маю
Я з радасцю белым зьвярам аддаю!
(Вусны і зубы.)

4

Была калёсы ў мяне,
Ды толькі не было каня,
І раптам яна заржала,
Заржала - пабегла.
глядзіце, пабегла калёсы без каня!
(Грузавік.)

5

ляжыць, ляжыць капеечка ў нашага калодзежа.
добрая капейчына, а ў рукі не даецца.
Ідзіце прывядзіце чатырнаццаць коней,
Ідзіце паклічце пятнаццаць асілкаў!
Няхай яны паспрабуюць капейчыну падняць,
Каб Машенька капейчынай магла б пагуляць!
Коні таксама прыскакалі, і асілкі прыйшлі,
Але маленькай капеечкі не паднялі з зямлі,
не паднялі, не паднялі і зрушыць не маглі.
(Сонечны прамень на зямлі.)

6

Два каня ў мяне,
два кані.
Па вадзе яны возяць мяне.
І вада
Цяжка,
як скамянелая!
(Канькі.)

7

усюды, усюды мы ўдваіх
неразлучныя ідзём.
Мы гуляем па лугах,
Па зялёных берагах,
Ўніз па лесвіцы збегаем,
Уздоўж па вуліцы крочым.
Але ледзь вечар на парог,
Застаёмся мы без ног,
А бязногім - вось бяда! -
Ні туды і ні сюды!
Што ж? Палезем пад ложак,
Будзем там ціхенька спаць,
А калі вернуцца ногі,
Зноў праскачам па дарозе.
(Дзіцячыя чаравікі.)

8

брат, не чапайце мяне:
Паапякайцеся і без агню!
(Крапіва.)

9

Мудрэц ў ім бачыў мудраца,
Дурань - дурань,
Авечкі - авечкі,
Авечку ў ім бачыла авечка,
І малпу - малпа,
Але вось падвялі да яго Федзю Бара това,
І Федзя неахайнік ўбачыў калматага.
(Люстэрка.)

10

Ляжу я ў вас пад нагамі,
Тапчэце мяне ботамі.
А заўтра ў двор Быццам я
І біце мяне, білі мяне,
Каб дзеці маглі пакачацца на мне,
Боўтацца і куляцца на мне.
(Дыван.)

11

Расце яна ўніз галавою,
Не ўлетку расце, і зімой.
Але сонца яе припечёт -
Заплача яна i памрэ.
(Лядзяш.)

12

Марьюшка, Марусенка, Машанька і Манечка
Захацелі салодкага цукровага пряничка.
Бабуля па вуліцы старэнькая ішла,
Дзеўкам па грошыкі бабуля дала:
Марьюшке - капейчыну,
Марусеньке - капейчыну,
Машаньцы - капейчыну,
Манечцы - капейчыну,-
Вось якая добрая бабуля была!

Марьюшка, Марусенка, Машанька і Манечка
Пабеглі ў лавачку і купілі пряничка.

І Кандрат задумаўся, гледзячы з кута:
Ці шмат капейчын бабуля дала?
(Бабуля дала толькі адну капейчыну, так як Марьюшка, Марусенка, Машанька і Манечка - адна і тая ж дзяўчынка.)

13

Хаджу-блукаю ня па лясах,
І на вусы, па валасах,
І зубы ў мяне даўжэй,
Чым у ваўкоў і мядзведзяў.
(Грабеньчык)

14

Яны натыкнуліся на маліну,
Падзяўблі яе хацелі.
Але ўбачылі вырадка -
І найхутчэй з агарода!
А вырадак сядзіць на палцы
З барадою з вяхоткі.
(Птушкі і выглядаць смешна.)

15

Калі б хвоі ды елі
Бегаць і скакаць ўмелі,
Яны ад мяне без аглядкі памчаліся б
І больш са мной ніколі не сустракаліся б,
Таму што - скажу вам, ня выхваляючыся,-
Я сталёвая і злая, і вельмі зубастая.
(Піла.)

16

Я аднавухага старая,
Я скачу па палатне
І нітку доўгую з вуха,
як павуцінку, Я цягну.
(Іголка.)

17

Маленькія домікі па вуліцы бягуць,
Хлопчыкаў і дзяўчынак домікі вязуць.
(Аўтамашына.)

18

Шмат гэтага дабра
Каля нашага двара,
А рукою не возьмеш
І дадому не прынясеш.

Маша по саду гуляла,
збірала, збірала,
Я паглядзеў на цела -
Там і няма нічога.
(Туман.)

19

ішоў Кандрат
У Ленінград,
А насустрач - дванаццаць хлопцаў.
У кожнага па тры лукошко,
У кожным кошыку - місы кошка,
У кожнай кошкі - дванаццаць кацянят.
У кожнага котёнка
У зубах па чатыры мышаня.
І задумаўся стары Кандрат:
«Колькі мышанятаў і кацянят
Хлопцы нясуць у Ленінград?»

(Глупый, дурны Кандрат!
Ён адзін і крочыў у Ленінград
А хлопцы з лукошко,
З мышамі і коткамі
Ішлі насустрач яму -
У Кастраму.)

20

Вазьміце мяне, мыйцеся, купайцеся,
А што я такое - хутчэй здагадайцеся.
І ведайце: вялікая была б бяда,
Калі б не я, ды вада,-
на бруднай, нямытага шыі
У вас жылі б гадкія змеі
І атрутнымі джаламі
Калолі б вас, як кінжаламі.
А ў кожным невымытом вуху
Заселі б злыя лягуха,
І калі б вы, бедныя, плакали,
Яны б смяяліся і Кумкалі.
вось, мілыя дзеці, якая бяда
была б, калі б не я, ды вада.
бярыце мяне, мыйцеся, купайцеся,
А што я такое - хутчэй здагадайцеся.
(Кавалак мыла.)

21

Я волат! Там такая велізарная
Многопудовую пліту
Я, нібы плітку шакаладную,
Ўміг падымаю у вышыню.

І калі я магутнай лапою
Слана або вярблюда схапілі,
Я іх абодвух буду рады
падняць, як маленькіх кацянят.
(Пад'ёмны кран.)

22

Я брэху са ўсякай
сабакам,
Я выю
Са ўсякай совою,
І кожную песню тваю
Я разам з табою
спяваю.
Калі ж удалечыні параход
Быком на рацэ заревёт,
Я таксама раву:
«Э-э-э!»
(Рэха.)

23

Дзве нагі на трох нагах,
А чацвёртая ў зубах.
Раптам чатыры прыбеглі
І з адною ўцяклі.
Падскочылі дзве нагі,
Трапілі тры ногі,
Закрычалі на ўвесь дом -
Ды трыма па чатырох!
Але чатыры завішчалі
І з адною ўцяклі.
(Дзве нагі - хлопчык, Тры ногі - зэдлік, Чатыры нагі - сабака, Адна нага - курыная.)

24

Вось іголкі і шпількі
Выпаўзаюць з-пад лаўкі.
На мяне яны глядзяць,
Малака яны хочуць.
(Ёж.)

25

Раптам з чорнай цемры
У небе выраслі кусты.
А на іх-то блакітныя,
пунсовыя, залатыя
распускаюцца кветкі
небывалай прыгажосці.
І ўсе вуліцы пад імі
Таксама сталі блакітнымі,
пунсовыя, залатымі,
рознакаляровымі.
(Салют.)

Ацэніце:
( 2 ацэнка, сярэдняя 4 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
каранёў Чукоўскі
Дадаць каментарый