перавесці на:

І ўсюды паклёп спадарожнічала мне.
Яе паўзучы крок я чула ў сне
І ў мёртвым горадзе пад бязлітасным небам,
Блукаючы наўздагад за прытулкам і па хлеб.
І водбліскі яе гараць ва ўсіх вачах,
То як здрада, то як нявінны страх.
Я не баюся яе. На кожны выклік новы
Ёсць у мяне адказ годны і суровы.
Але непазбежны дзень ужо прадбачу я, -
На ранішняй зары прыйдуць да мяне сябры,
І мой найсаладзейшую сон рыданні патрывожаць,
І абразок на грудзі астылую пакладуць.
Нікім не ведаем тады яна ўвойдзе,
У маёй крыві яе няўтоленая рот
Лічыць не стамляецца небывшие крыўды,
Упляцення голас свой у маленьнях паніхіды.
І стане выразны ўсім яе ганебны трызненне,
Каб на суседа вачэй не мог падняць сусед,
Каб у страшнай пустаце маё засталося цела,
Каб у апошні раз душа мая гарэла
зямным бяссіллем, летучы у ранішняй імгле,
І дзікай жалем да пакінутай зямлі.

Самыя чытаныя вершы Чукоўскага:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар