крадзенае сонца

Солнце по небу гуляло
І за хмару забегчы.
Глянуў заинька у акно,
Стала заиньке цёмна.

А сарокі-белабока
Паскакалі па палях,
закрычалі журавель:
“вышэй! вышэй! кракадзіл
Сонца ў небе праглынуў!”

наступіла цемра.
Не ісці на вароты :
Хто на вуліцу трапіў -
Заблудзіўся і знік.

Плача шэры верабей:
“выйдзі, сонейка, хутчэй!
Нам без сонейка крыўдна -
У поле зярнятка не відаць!”

плачуць зайкі
на палянцы:
збіліся, бедныя, са шляху,
Ім да дому не дайсці.

Толькі ракі лупавокія
Па зямлі ў змроку лазяць,
Так у яры за гарою
Ваўкі шалёныя выюць.

ў пачатку
два барана
Загрукалі ў вароты:
Тра-та-та і тра-та-та!

“эй вы, звяры, выходзіце,
кракадзіл перамогі,
Каб прагны Кракадзіл
Сонца ў неба вараціл!”

Але касматыя баяцца:
“Дзе нам з гэткім змагацца!
Ён і грозны і зубастая,
Ён нам сонца не аддасць!”
І бягуць яны да Мядзведзю ў бярлогу:
“Выходзь-ка ты, мядзведзь, на падмогу.
Поўна лапу табе, гультаю, смактаць.
Трэба сонейка ісці выбаўляць!”

Але Мядзведзю ваяваць неахвота:
Ходзіць-ходзіць ён, мядзведзь, круг балоты,
Ён і плача, мядзведзь, і Reveto,
Медзведзянятаў ён з балота кліча:

“ой, куды вы, толстопятые, sginuli?
На каго вы мяне, старога, кінулі?”

А ў балоце Мядзведзіца гойсае,
Медзведзянятаў пад карчакамі шукае:
“куды вы, куды вы зніклі?
Ці ў канаву ўпалі?
Ці шалёныя сабакі
Вас разарвалі ў змроку?”
І ўвесь дзень яна па лесе блукае,
Але нідзе медзведзянятаў не знаходзіць.
Толькі чорныя совы з гушчару
На яе свае вочы вытарэшчваюцца.

Тут зайчыха выходзіла
І Мядзведзю казала:
“Сорамна старому раўці -
Ты не заяц, а Мядзведзь.
Ты ідзі-ка, kosolapıy,
кракадзіла падрапаны,
Парву яго на часткі,
Вырві сонейка з пашчы.
І калі яно зноў
Будзе на небе ззяць,
Малышы твае касматыя,
медзведзяняты толстопятые,
Самі да дома прыбягуць:
“Здравствуй, дзядуля, мы тут!”

І ўстаў
мядзведзь,
Зарычал
мядзведзь,
І да Вялікі Рацэ
пабег
мядзведзь.

А ў Вялікі Рацэ
кракадзіл
ляжыць,
І ў зубах яго
Не агонь гарыць, -
Сонца чырвонае,
Сонца крадзенае.

Падышоў Мядзведзь ціхенька,
Толканул яго лёгенька:
“кажу табе, злыдзень,
Выплюнь сонейка хутчэй!
А, не ў, глядзі, злаўлю,
напалову паламаю, -
будзеш ты, невук, ведаць
Наша сонца красці!
Іш Разбойніцкая парода:
Пашэнціла сонца з небасхілу
І з набітым жыватом
Заваліўся пад кустом
Ды і рохкае спрасонку,
Нібы сытая мацёры.
Знікае цэлы свет,
А яму і гора няма!”

Але несумленны смяецца
так, што дрэва трасецца:
“Калі толькі захачу,
І поўню я змей праглыне!”

не стрываў
мядзведзь,
послесвечение
мядзведзь,
І на злога ворага
наляцеў
мядзведзь.

Ужо ён камячыў яго
І ламаў яго:
“падавай сюды
наша сонейка!”

спалохаўся Кракадзіл,
залямантаваў, загаласіў,
пастка
з зубастай
Сонца вы валілася,
У неба вы кацілася!
Пабегла па кустах,
Па бярозавым лістам.

Здравствуй, сонца залатое!
Здравствуй, неба блакітнае!

Сталі птушкі шчабятаць,
За казюркамі лётаць.

сталі зайкі
на палянцы
Куляцца і скакаць.

І глядзіце: медвежата,
Як весёлые кацяняты,
Прама да дзядулі калматым,
Толстопятые, бягуць:
“Здравствуй, дзядуля, мы тут!”

Рады зайчыкі і вавёрачкі,
Рады хлопчыкі і дзяўчынкі,
Абдымаюць і цалуюць клышаногага:
“ну, Дзякуй цябе, дзядуля, за сонейка!”

Ацэніце:
( 6 ацэнка, сярэдняя 4 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
каранёў Чукоўскі
пакінуць каментар